Wanneer leiderschap innerlijk werk wordt
Wat herhaaldelijke afwijzing mij leerde over leiderschap.
Administratietijd is reflectietijd. Het indienen van btw-aangiften herinnert mij elke keer weer aan iets diepers: hoeveel vertrouwen ik in de loop der jaren heb moeten hebben in mijn eigen bedrijf, Golven Maken.
Als beginnend (organisatie)coach en facilitator heb ik jarenlang al mijn inkomsten opnieuw geïnvesteerd in training en kennis. Mijn leerstijl was om het geleerde meteen toe te passen, maar in werkelijkheid was het één grote oefening in aanwezig zijn.
Gaandeweg zocht ik aansluiting bij prachtige collectieven van organisatiecoaches en trainers die organisaties gezonder maken – en keer op keer herhaalde zich hetzelfde patroon: eerst werd ik enthousiast verwelkomd, om vervolgens na een periode van actieve bijdrage te worden weggestuurd – afgewezen is een beter woord.
Elke keer dat dit patroon zich voordeed, raapte ik mezelf weer op.
Ik herpositioneerde mezelf, herformuleerde mijn boodschap, scherpte mijn visie aan. Ik leerde vertrouwen op de waarde die ik breng, de impact die ik kan creëren en het werk dat zich aandient als ik de stroom volg in plaats van ertegenin te zwemmen.
Golven Maken is mijn manier om spanning om te zetten in flow. Om bewustzijn, verbinding en leiderschap op individueel en collectief niveau te ondersteunen. Om teams langs de randen van ongemak te begeleiden en hen te leren constructief samen te werken, verantwoordelijkheid te nemen en spanningen om te zetten in creatieve kracht.
Ondanks grote successen en waardering van mijn klanten, merk ik dat ik niet erg verbonden ben met het brede netwerk van organisatiecoaches, al die fantastische collega's die zo belangrijk werk doen. Ik ben niet zichtbaar op podia over organisatieontwikkeling of welzijn op het werk. Ik vraag me af hoe mensen mij zien. Ik heb ontdekt dat anderen allerlei dingen op mij projecteren.
Oordelen zijn er altijd als je je nek uitsteekt, regelmatig van richting verandert of anders bent dan anderen.
Als ik terugkijk op de samenwerkingen waarin ik werd afgewezen, zie ik hoeveel weerstand en oordelen sommige delen van mezelf opriepen. Mijn intensiteit, mijn gedrevenheid, mijn enthousiasme om vanuit overtuiging te spreken en te handelen... ik was nooit van plan om anderen weg te duwen, en toch gebeurde dat.
In mijn zoektocht naar mijn eigen leiderschap ondermijnde ik herhaaldelijk het leiderschap van anderen. Ik was me niet bewust van deze blinde vlekken, van de grote impact die mijn innerlijke saboteurs hadden op anderen en op het resultaat. Mijn drang om het goed te doen blokkeerde mijn antennes volledig.
Ik begrijp dat dit soms werd gezien als onveilig en als een gebrek aan empathie, respect en gelijkwaardigheid. Wat het waarschijnlijk ook was. Toch hebben de uitsluiting, de uitnodiging om naar mezelf te kijken en de feedback die ik kreeg me zoveel gebracht.
Ik had geen andere keuze dan me naar binnen te keren en de tijd te nemen om naar alles te kijken. Dit patroon, dat zich eindeloos lijkt te herhalen, vervult me met grote dankbaarheid. Wat een prachtige lessen over leiderschap, ruimte innemen, angst, oordelen en projectie zijn dit om te leren. Elke keer is het een geschenk dat ik zelf heb geregisseerd.
Ik heb geleerd om mijn eigen golven te volgen.
Te vertrouwen op mijn koers. Mijn ideeën, verlangens en mijn eigen unieke stem te eren. Uit te drukken wat ik echt wil en me te laten meevoeren door de stroom van het leven. Door me over te geven aan wat zich aandient, drijf ik vanzelf naar waar ik moet zijn.
Het kostte tijd om te accepteren wie ik ben. Waarom ik in opstand kom als er iets mis is en dan de boel op stelten zet. Waarom ik zo radicaal ben in mijn keuze voor de waarheid. Voor radicale eerlijkheid, boven uiterlijkheden. Waarom ik de behoefte voel om over liefde en wijsheid te praten op plaatsen waar dat het meest ontbreekt. Het kostte tijd om mijn schaduwkanten aan het licht te brengen en te zien welke ruimte ik mag innemen, welke energie het grotere geheel dient.
Maar het moeilijkste om te accepteren is mijn rol. Om deze boodschappen over te brengen waar ze het meest nodig zijn. Om mezelf voor de leeuwen te gooien, in de meest complexe omgevingen, en te spreken over mijn pijn, mijn lessen, mijn verdriet. Om mijn hart te gebruiken als mijn belangrijkste instrument van leiderschap. Om te durven zien dat mijn leiderschap spiritueel is. Ik was er banger voor dan ik dacht. Maar dit is wat ik altijd zeg tegen mensen die mijn advies vragen:
Vertrouwen is het enige wat je nodig hebt.
De uitnodiging is om een zo groot mogelijk vertrouwen in jezelf te hebben. In je wijsheid. Het is de kracht onder elke golf – stijgend, je voortstuwend, terugvallend en weer klimmend na elke stilte en na elke val.
Zoals mijn logo aangeeft, gaat elke golf hoger én dieper. Met elke golf kom je terug met meer impact, meer diepgang, meer liefde, meer wijsheid. Als we samen op deze golven surfen, wordt onze collectieve wijsheid een golf die niet valt te ontkennen.